FANDOM


WstępEdytuj

Po wielkiej bitwie Relif umarł a reszta Herosów nie wiedziała co robić. Jednak nie tylko smoki są problemem świat się zmienia nadchodzi zemsta Umbry...

Informacje od edytorów (Czytaj, zanim coś tu napiszesz!)Edytuj

Gdy wszyscy odzyskają charaktery chciałbym zedytować                                                                                                                                                                                                                                            -Metallicafun 

Auron i jego siostra jak na razie niech będą w grupie, potem kogoś usunę. Muszę pomyślać kogo.

-Tydeus.

Proszę, niech po (lub pod koniec?) walce z Rainbowem zostawcie mi, ale jeśli Rainbow nie planuje odrodzić wszyskich przed tą walką to moje marzenia zniszczone ;<

-Wielki

Sytuacje postaci

Wzorem "Niezniszczalnych" robię tabelę z opisanymi sytuacjami w której są postacie, żeby nie było błędów i nieporozumień. Gdy sytuacja się zmienia, zmieniajcie i wpisy.

-Tydeus


  • TDT- Zginął, jego nowe wcielenie jest w grupie.
  • Kira- Jest w grupie
  • Wojnax- Jest w grupie
  • Rainbow- zniknął, buduje fortecę zła, reszta chce go powstrzymać
  • Auron- Jest w grupie razem z siostrą.
  • Devlin- Jest w grupie
  • Relif- Jest w grupie
  • iNęciłuska- Jest w grupie

PostacieEdytuj

Wzorujcie się na moim przykładzie, pisząc o postaciach.

KiraEdytuj

Rodzina: Rodzice: Wielki - ojciec, żywy, Matka: nieznana, zaginęła. Rodzeństwo - brak.

Klasa: Wiedźma

Wygląd: [...] wysoka kobieta w czarnej szacie. [...] przygarbiona. Kaptur [...] nałożony w taki sposób, że można [...] powiedzieć, że ta [...] nie ma głowy.

Tryb Herosa: Wymiar X

Spod jej płaszcza wynuży się wielka, czarna macka, stworzona z cieni. Złapie wroga i wciągnie pod płaszcz. Tam zostaje przeniesiony do wymiaru, w którym spełnią się jego największe koszmary. Więksi przeciwnicy (bossowie) po chwili wyjdą spod płaszcza, lecz bez części HP.

Historia: Bez zmian

Charakter: Jest zamknięta w sobie i bardzo niemiła, poważna i sarkastyczna. Można ją trochę rozśmieszyć kawałami z kategori czarny humor (kwawały o śmierci i nieszczęściu). [Dla obeznanych: jej charakter przypomina połączenia Raven z Młodych Tytanów i Mortici Addams z Rodziny Addamsów.]

Ciekawoski: Kira może "skoczyć na główkę" w kierunku ziemi i wniknąć w nią. Potem będzie bardzo szybko płynąć pół metra pod ziemią. Następnie się wynurzy.

Używając słabych zaklęć, macha rękoma, wokół których pojawi się kolorowe światło (kolor zależy od typu zaklęcia), potem zniknie. Potężniejsze zaklęcia mówi na głos, a jej płaszcz podniesie się w górę (tak, jakby była tam mała eksplozja) i spod niego błyśnie światło (tu też są różne kolory). Naprawdę silne czary wykonuje tak: jej szata (która ma rozcięcie przez środek [peleryna, którą można się okryć]) "otwiera się" i wisi w powietrzu, tak, jakby kierowano na nią ciągle powietrze. Kira podnosi ręce i zaczyna unosić się w powietrzu. Wykrzykuje zaklęcie i peleryna zaczyna od środka świecić przez pół sekundy.  

Gdy się zdenerwuje, stanie się wyższa i będzie patrzeć na denerwujący obiekt z góry, jak potwór. Głos stanie się basowy i będzie miał groźne echo. Ale na ogół jest opanowana. Gdy się jednak przestraszy (to w sumie nie możliwe, no może gdyby stała osłabiona, oko w oko z Drawoniususem (nie, nie wiem jak to się pisze)) stanie się niska, głos będzie wysoki i będzie patrzyć z dołu na przeciwnika.

AuronEdytuj

Rodzina: Tydeus- ojciec. Matka nieznana. Mało wiadomo o dlaszych losach Tydeusa po "Niezniszczalnych".
Lodowy Chari.jpg

Charibassa przerobiony na podobiznę Aurona (Wózek i tarcza się nie liczą)

Ma starszą siostę, która zmieniła się w lisicę.

Klasa: Kero. Ma odblokowaną Umiejętność Klasową "Siła kriofeniksa".

Tryb Herosa: Siła feniksa- to samo co Tydeus, tylko, że w wersji lodowej. Lodowe płomienie! >:D

(Ponadto jest odporny na lód i zamrożenia. Nie, żeby nie czuł zimna. Zna zimno, tylko po prostu mu nie przeszkadza.)

Ekwipunek: Włócznia Mroźnych Płomieni (włócznia Tydeusa w lodowej wersji) i Lodowa maska (Maska Tydeusa zmieniona.)

Historia: Nie jest pewna. Tydeus odszedł od grupy. Nie wiemy, czy przed "Niezniszczalnymi" i "Jednością" miał rodzinę, czy po.

Charakter: Porywczy. Interesuje się dziewczynami oraz forsą i pcha się do walki jak wściekły, przekonany, że męstwo to największa zaleta, której jest pełen. Cóż, męstwo a brawura i głupota to co innego. Niemniej, nie jest idiotą. Nie ma żadnego talentu prawdziwego Herosa. Dopiero się uczy, że świata nie ratuje się dla sławy i bogactwa. iNęciłuska cały czas go podrywa i vice versa. Raczej nie przepada za Xaverym.

Ciekawostki: Jest po prostu Tydeusem (a raczej jego wcieleniem), tyle, że młodszym i ze zmienionymi siłami.

Uwaga: Zaginął i teraz zastępuje go siostra zwana Aurora. Walczy ona dwoma katanami Murapata i Tsukigiri. Nosi maskę Wondabarappy, tyle, że czarno- żółtą. Poza tym jest gromolisem, tylko, gdy nosi maskę ma postać człowieka. Ma dużo mniej porywczy charakter, jest spokojna i rozsądna.

Relif

Rodzina: Niewiadomo

Powiązania: Crew- jego mistrz

Klasa: Daru(używa kosy bojowej)

Heromode: Trujący gaz- W okół Relifa rozpyla się gaz który czyni go niewidzialnym(tak jak jego towarzyszy) i zadaje wrogom obrażenia.

Charakter:  Jest spokojny(stoik). Czasem bywa jednak uparty. Osoba trudna do manipulacji.

Ciekawostki: Potrafi się zmieniać w smoka, lecz nie panuje nad tym(być może ta umiejętność zanikła). Na początku miał mieć kaptur. Zna się na alchemii.

Ulubione EQ: Jad- kosa bojowa

DelvinEdytuj

Rodzina: Ojcieć Metallicafun, Matka (prawdopodobnie) Narissa, Rodzeństwo (Starszy brat) Metallicafun JR

Klasa: Zawiadaka (taki złodziej)

Heromode: 

Ulub EQ: Ognio-Język (Katana. Należała poprzednio do Metallicafun'a) i Furia Niebios  (katana)


Ciekawostki: Jest uczniem Tydeusa. Jest bardem i gra na lutni zrobinej przez jego ojca na 10 urodziny.

Charakter: Arogancki i łatwo się denerwuje (Zupełnie jak ojciec:>) A RPG'owy Chaotyczny Neutralny

Larwotron "Rainbow" X-01/12Edytuj

Stwórca: Arcybiesy, lata 1971-1973

Rainbow maggotron patapedia 2-3-wiedźma2.png

Rainbow jako wiedźma

Klasa: brak konkretnej, jeśli już, to Żołnierz z TF'a

Heromode: Rainbow ładuje rakietnicę i wykonuje strzał trzema rakietami na raz, lecząc się 15% zadanych obrażeń (liczy się za każde trafienie).

Ekwipunek:

-Czarna Skrzynia (wyrzutnia rakiet)

-rakiety HOH15 (rakiety)

-Sashimono Straceńca (sztandar)

Historia:

Był skonstruowany przez Arcybiesy w celu zniszczenia Pataponów. Jednak jako że używały planów prototypu pewnego robota, coś się sknociło - Rainbow myślal odwrotnie do Arcybiesów. Tak jak Arcybiesy chciały zniszczyć dobro, tak Rainbow wraz z siłami dobra chciał zniszczyć Arcybiesy. Uciekając z Grobowca Tolerancji natrafił na wejście do Kryjówki. Tam znalazł Bramę Bohaterów. Chcąc pozyskać dane Brama wciągnęła go i wyrzuciła na tereny Patapedii. Tam wykrył nieznane źródło zasięgu. Wędrując w kierunku jego źródła natrafił na Sorę, będąca obecnie przemytniczką ukradzionego cynamonu. Uznała że robot się przyda, więc zabrała go ze sobą. W ten sposób zostali przyjaciółmi, a za razem wrogami publicznymi #1. Gdy jechali w kierunku strony o Centurze, kod wplątał w siebię Rainbowa, przez co doszło do spotkania się Rainbowa z Uberherosami. Tam ponownie spotkał Sorę, jednak o zupełnie innym charakterze, przez co uznał ją za inną osobę.

iNęciłuskaEdytuj

Stwórca: firma Jabłko (parodia Apple), 2014
Ineciluska.png

iNęciłuska.

                                                                                                   

Klasa: Nęciłuska/Myamsar

Heromode: Ani kroku! To samo co u Nęciłuski.

Broń: Trójząb iPosejpona

Charakter: Podobnie jak u Nęciłuski, jednak nieco bardziej uwodzicielska. Wiecznie podrywa Aurona.

WojnaxEdytuj

Rodzina: Ojciec: Wojnar (nie żyje) Matka: Nieznana (nie żyje) Brat: Xavery (zaginął)

Klasa: Assasyn/Wojownik

Ciekawostka: Ma zachowanie swojego ojca jak był młody. Troszczy się o swoją grzywkę.

Wojnax 222.png

Wojnax

Xavery

Xavery 2.png

Xavery

Rodzina: Ojciec: Wojnar (nie żyje) Matka: Nieznana (nie żyje) Brat: Wojnax

Klasa: Assasyn/Wojownik

Ciekawostka: Jest zdecydowanie cichszy niż brat czy ojciec za młodu. Mimo to uważa się za najlepszego i troszczy sięo swoją grzywkę. (tak jak ojciec za młodu i brat.) Ma prawdopodobnie największy talent z młodych wojowników. Zaginął. Bohaterowie go jednak odnajdą. Zawsze nosi rękawiczki.

TDTEdytuj

Jego prawdziwe imię jest nieznane. Jest on nowym wcieleniem (reinkarnacją) TDT.

Klasa: Cannogabang na koniu

Ulubione EQ:

Garłacz - Rewolwer Squall'a (z Final Fantasy)

Hełm - Husty Firiona (z Final Fantasy)

Koń - Kapelusznik

Tryb UBH 

Scatter Shot

Strzela, tworząc wokół przeciwnika krąg odłamków, które unoszą go w górę, następnie strzela po raz drugi, bezpośrednio we wroga.


Charakter - TDT jest realistą, lubi się śmiać i często jest zmęczony (prawie zawsze)

Ciekawostki

Na początku miał być megaponem

Rozdział Pierwszy: Cisza przed burząEdytuj

-No to chyba mamy problem - Stwierdził Delvin patrząc na pobojowisko

-Nie chyba ale na pewno - Powiedziała Kira

-Co za masakra.- Stwierdził Auron.

-Auron, czemu ty nic nie zrobiłeś?- Spytał Devlin.

-Jak to nic? Zobacz! Na ziemi jeszcze jest szron po moim Trybie Herosa.

-Owszem, zarżnąłeś grupę kultystów. Ale widziałem, że skoczyłeś na jednego smoka i nagle zamarłeś i nic mu nie zrobiłe.

-Ach, tak...- Auron jakby się zamyślił.- Coś... Coś mi powiedziało, że to nie jest dobry pomysł, że to tylko sprowadzi zło.

-Zabicie potwora miało by sprowadzić zło...?

-Istnieje wiedza dużo większa niż twoja.- Powiedział Auron, wyraźnie chcąc skończyć rozmowę.- Ale zanim się obrazisz, wiedz, że ja też nie ogarniam tej wiedzy do końca.

Herosi wyzbierali się, sprawdzili czy nic się nie stało Amber i wyruszyli dalej. 

Zapadał akurat zmierzch. Herosi postatnowili rozbić obóz. Pierwszą wartę miała Kira. "Bezchmurne niebo..." myślała "...Księżyc w pełni... Co to za hałas?" Rozejrzała się. Nagle coś złapało ją za brzuch i za usta, by nie mogła krzyczeć. Zniknęła w cieniu.

Następnego ranka

-Ale miałem dziwny sen... Kirę złapały jakieś czarne łapska i ukradły ją.- Ziewnął Wojnax.

-Mi też się to śniło. - powiedział Auron zdziwiony - Czekaj... Gdzie jest Kira?!?

-Zakodowana wiadomość! Tłumaczenie.... Portal dla Czarnego Smoka z Aragonii ma się ponoć otworzyć tu w okolicy! Cień też tu jest! - powiedziała iNęciluska (ponoć! nie na pewno!)

-A Kira?!?

-Jest dobrą wojowniczką, jest silna. Da sobie radę. To jest teraz ważniejsze! - odparł TDT.

Tymczasem Kira podniosła głowę. Wokół były ciemności. Nie wiedziała, gdzie jest. Wiedziała, że jest sama.

Spróbowała się rozejrzeć. Udało jej się to, ale było zbyt ciemno. Niemniej, coś usłyszała. Coś się poruszało w ciemności.

Co to jest?- Pomyślała.- Brzmi tak, jakby duże nie było... Jakieś szmery... Co za...

Usłyszała coś jakby głosy. Jak szepty, tylko, że wypowiedziane głośno. Była zdezorientowana. Nagle zaczęła tracić czucie, czuła się, jakby jej wysiadał system nerwowy. Ciemność jeszcze bardziej zaczęłą się mroczyć i mazać...

Nagle od strony od której nadchodziły szmery i szepty coś zawirowało. Kira znów poczuła się dobrze. Rozległy się kolejne szmery, a nawet syk. Jakby coś żywego rzuciło się na coś innego żywego. Przez chwilę hałasowało szuranie, po czym wszystko ustało.

Brzmiało to tak, jakby coś mrocznego przegoniło inną mroczną istotę.

U reszty...

-Okej, czyli w którą stronę było to miasto?

Nie chce mi się pisać, więc wyobraźcie sobie, że napisałem, że Herosi usłyszeli szmery i podeszli w tym kierunku xD (Nie, nie usuwajcie tego. To ma być zwykła edycja przekazana innymi słowami xD. Nie róbcie tego ponownie). Zaczęli odgarniać krzaki i zobaczyli....

I zobaczyli dziwną istotę. Pantere ze skrzydłami smoka i rogami łosia

-Eeeeee co to jest? - Zapytał skołowany Delvin

-Rrrrrrarrrr wi...tajcie - Z trudem powiedziała istota

-To ty mówisz? - Spytał TDT

-Rarrrrrrrr ledwo... ale mówi... eeeeee rrrrrr - Powiedziała istota

-Nie wiem. Masz jakiś problem? - Bezczelnie powiedział Wojnax

-Taaaaaak rrrrrr mam z TOBĄ! Bezczelny mały smarkaczu! Raaarrrrrr - Wrzasneła istota do Wojnaxa

-Co cooooo? - Oburzył się Wojnax

-Rrrrrrrrrrr - Zamruczała istota szykując kły

-To my już może pójdziemy?

-Tak, zabieramy się z tąd!

Bohaterowie szli dalej, zbliżając się do małej, jakby rybackiej chatki nad rzeką. TDT pierwszy wszedł do środka.

-Przepraszam, jest tu.... - nie dokończył, z jego pleców wystawała zakrwawiona głownia miecza.

-TDT! 

-Za... zabijcie to! - z trudem wysapał TDT

Auron wrzucił do chaty pięć włóczni, a będąc pewni, że wróg nie żyje, wszyscy pochylili się nad TDT

-Widzę już jego oczami - Szeptał TDT

-Czyimi? - zapytał Wojnax

-Kolejnej reinkarnacji - odpowiedział jakby zadowolony TDT - Jest w Urahun. Macie go, znaczy mnie znaleźć, i wyjaśnić mi, co się stało do tej pory. Zapewnijcie opiekę Kapelusznikowi. Aha, jeszcze jedno. Moje nowe wcielenie to Cannogabang.

Po czym umarł.

-Ale się porobiło...- Mruknął Auron.- Najpierw Kira, teraz ten TDT. Niedługo nic z nas nie zostanie.

-Zatem co teraz robimy?- Spytał Xavery.- Szukamy Kiry, idziemy po kolejnego TDT, czy co innego?

-Mieliśmy też zająć się Rainbowem...- Przypomniał Delvin.

-No właśnie.

-Najpierw chodźmy po TDT.- Zaproponował Wojnax.

-Kira może mieć kłopoty.

-Ale mamy jakiś ślad po niej?

-Nie.- Odparł Auron.- Ale nie wypada tak jej zostawić.

(Auron nie powiedział by czegoś takiego, gdyby został porwany chłopak.) Doszło do małego głosowania. Ostatecznie wybrano rozwiązanie problemu, który pójdzie najłatwiej- odszukanie TDT.

-Czyli w drogę do Urahum!- Rzekł Auron.

-Chwila, a co z Kapelusznikiem?- Spytał Wojnax.

-Do tego czasu może nam służyć jako tragarz.- Odparł z zadowoleniem Auron.- TDT w życiu by nam na to nie pozwolił. A skoro jego nie ma...

Tak więc młodziki z patykami Młodzi Herosi wyruszyli. Tymczasem zamrożenie, którym Auron potraktował chatę minęło... Wyszedł z niego mężczyzna w kapturze

-Doskonale 

Herosi szli przed siebie i po dniu marszu stanęli przed bramą Urahum.

-Dobra, teraz znaleźć TDT

-Może Kapelusznik go znajdzie? - zaproponował Auron

-Co?! To jest najgłu.... nie, czekaj, to dobry pomysł - zawachał się Wojnax

Wkroczyli do miasta. Usłyszeli strzały, w kierunku których się skierowali.

-To musi być on!

Dotarli na mały placyk. Siedział tam Cannogabang w czarnej masce. Kapelusznik podbiegł do niego, rżąc wesoło.

-Co jest? Zgubiłeś się?

-TDT!

Cannogabang rozejrzał się nerwowo.

-Do mnie mówicie? Jaki TDT?

-Eh, racja, on nie pamięta - podsunął Xavery 

Herosi wytłumaczyli TDT, o co chodzi

-Czyli jestem waszym przyjacielem?

-Tak. Musisz nam pomóc.

Nagle TDT padł na ziemię. Po kilku minutach wstał. 

-Racja, teraz pamiętam. Ej, zaraz, kto objuczył Kapelusznika?

-Auron

TDT strzelił do Aurona, podpalając go. Na szczęście chwilowo.

-Zatem postanowiliście na początek odnaleźć mnie, a potem tego Rainbowa...?- Spytał TDT.

-Tak.- Odparła iNęciłuska.- Wiadomość miała absolutny priorytet, zatem musimy tam wyruszyć jak najszybciej.


-Zgadzam się.- Odparł Auron.- Właśnie... Znam podobną sztuczkę.

Mówiąc to drugie lekko machnął włócznią i zamroził TDT.

-Bez zabawy z Efektami Statusu...- Powiedział Delvin, chcąc przywrócić resztę do porządku.

-No dobrze, czyli ruszamy?- Spytał TDT, który odmarzł i pogodził się z Auronem, bo kłótnie nie miały sensu.

-Przecież jest późno.- Zauważył Devlin.- Może przenocujmy w tym mieście?

-To chodźcie do mnie - dodał TDT.

Poszli do mieszkania TDT, przenocowali tam, a rano zastali deszcz.

-Świetna pogoda na podróż - wysapał zaspany Delvin.

Mimo chodem wyruszyli. Opóścili miasto, TDT oczywiście na Kapeluszniku. 

Wędrowali przez kilka dni bez przeszkód. Aż pewnej nocy....

Delvin trzymał pierwszą wartę. W pewnym momencie, na pobliskim krzaku usiadł czarny kruk, nieomal granatowy. Delvin przyglądał mu się, on mu też. Gdy próbował go odgonić, on nic nie robił. Nagle kruk wydał z siebie typowe, wysokie kruknięcie. W tym samym momencie trzasnęła błyskawica. Jasne światło sprawiło, że Delvin zobaczył jego cień. Cóż nie do końca jego..... Był to cień wysokiej kobiety, która machała do niego rękami, tak jakby chciała, żeby do niej podszedł. Wstał i stanął obok kruka. Kruk odleciał na gałąź pobliskiego drzewa. Piorun znów uderzył, tym razem cień wskazywał wgłąb lasu. Poszedł w tym kierunku. Tam stała wysoka kobieta w czarnej szacie. Była przygarbiona. Kaptur był nałożony w taki sposób, że można było powiedzieć, że ta postać nie ma głowy. 

-Prowadź do obozu - powiedziała

Delvin trochę zmieszany, bo był zmęczony, zaprowadził postać w kieruknu namiotów. Gdy wszyscy zostali obudzeni z powodu jego nieobecności, został olśniony. Znał jej głos. To była Kira.

-Kira! - krzyknął Auron

-To jest Kira? Z waszych opowieści wychodziło, że wygląda inaczej - sapnął zmęczony TDT

-Co to za jeden?

-TDT - odparł z zadowoleniem Xavery 

-On się zmienił - dodał Wojnax

-Widzę. A teraz dajcie coś do jedzenia. 

W pośpiechu przygotowano dla Kiry posiłek, a gdy jadła, zaczęła opowiadać...

-Gdy te mroczne łapy mnie zabrały, obudziłam się, unosząc się w powietrzu, pośród pustki... Potem... Hmemm - zastanawiała się - A tak! - chrząknęła - Wielki, czerwony magmowy demon pojawił mi się przed oczami! - te słowa wypowiedziała głosem, przerażającym, niskim i z głośnym echem (efekt jakiegoś zaklęcia) - Wyciągnął ku mnie swoją wielką rękę i złapał mnie w pięści! Pewnie zemdlałam, ale tak, czy inaczej - obudziłam się w pobliskim mieście. Ludzie myśląc, że jestem jakimś mrocznym potworem, uciekali w popłochu - pod kapturem można było ujrzeć delikatny, szyderczy uśmiech - Aż się kurzyło. Potem poszłam do tego obozu i, żeby go nie przestraszyć - kiwnęła w kierunku Delvina - zwabiłam go po cichu w las. To tyle. - mówiła cały czas jedząc. Nie jadła jednak "normalnie". Mroczna ręka stworzona z cieni wyszła jej z pleców i podawała jej łyżkę (czy czym tam jadła) z jedzeniem prosto do ust.

-Aha, jeszcze coś. Gdy tu szłam, poczułam, że coś mnie śledzi.

-Co to było?- Spytał TDT.

-Nie wiem. Wcześniej, zanim zostałam zmieniona coś chciało ze mną zrobić. I to chyba już nawet nie jeden stwór, ale dwa. Niemniej, w grupie czuję się dużo bardziej bezpieczna.

-Chwila...- Auron oprzytomniał.- duch mojego ojca przestrzegał, że coś nas śledzi. I żebyśmy się nie rozdzielali!

-Może ta pantera z rogami...?- Spytał Delvin.

-Przecież spotkaliśmy te duchy przed tym czymś.- Zauważył Wojnax.

-Jaka pantera z rogami?- Spytała Kira.

Doszło do małych wyjaśnień, zdano jej raport co działo się przez jej nieobecność.

-Czyli lepiej, byśmy byli w grupie.- Powiedział Xavery.

-I patrzyli za plecy.- Dodał Wojnax.

-Dobra, chodźmy spać, rano pomyślimy, co dalej - odparł TDT

Rano wstali, jednak coś było nie tak. Światło z trudem przenikało przez mroczne chmury burzowe.

-Dziwne, w tych stronach od setek lat nie było burzy - odezwał się TDT.

-Rainbow - wymamrotał Wojnax.

Zapadła grobowa cisza. Nie było żadnych pomysłów co robić. Wiedzieli, że muszą zatrzymać Rainbow'a ale nie mieli pojęcia jak. Jednak musieli iść.

Gdy tak szli przed siebie doszli w końcu do małego fortu.

-Ostatnie Oko - Wymamrotał Delvin

-Ostatnia przystań cywilizacji - Dokończył TDT

-Lepiej tam nie wchodzić - Zaproponował Wojnax - nie wiemy, czy armia Rainbowa już tu nie dotarła

-Jeżeli tu są, to ich przegonimy - Zaśmiał się TDT

Weszli do miasta. Ludzie wydawali się spokojni. Herosi nie wiedzieli jednak, że mały chłopiec, który szedł za nimi w cale nie miał dobrych zamiarów...

Tymczasem szare chmury zebrały się na niebie. Herosi z oddali usłyszeli grom. Było dość zimno.

-O, nie...- Westchnął ciężko Auron.- Burza idzie... Ależ ja tego nie znoszę... No, chyba, że mam jakiś dach nad głową...

Rozdział drugi: LochEdytuj

Jednak Auronowi aż tak to nie przeszkadzało. Jakoś dał radę. Szli przez miasto, szukając jakiegoś miejsca do przenocowania. Zobaczyli w końcu pewną młodą kobietę idącą po ulicy. Wyglądała bardzo podejrzanie. Spod jej spódnicy wystawał puchaty ogon, uszy były zaostrzone i lekko owłosione, a na palcach były długie, lecz ledwie zuważalne pazury. Podchodziła do każego mieszkańca po koleji i dotykała ich delikatnie w ramię. Dotknięte osoby natychmiast padały na ziemię.......

Tymczasem gdzieś blisko miasta...

Na polu rozległ się na chwilę żółty promień skierowany ku niebu. W miejscu jego uderzenia pojawił się Relif.

-W końcu wydostałem się. Dobra to teraz chyba w stronę miasta.

Tymczasem w mieście...

-Nie sądzę by ta kobieta miała co do nas dobre zamiary.

-Też tak sądzę. -powiedział Auron wyciągając włócznię mierząc w kobietę kota.

Reszta zrobiła to samo. Kobieta kot tylko się zaśmiała. Wyjęła z kieszeni kulę którą potoczyła w kierunku Herosów. Wtedy nagle zaczęła wydzielać gaz który ich uśpił.

-I tak kończą zbyt ambitne repliki Herosów. -powiedziała kobieta.

Gdy się obudzili...

Byli w ciemnej konacie, z zimnego, rzeźbionego kamienia. Ściany i podłoga były gdzie, nie gdzie poplamione krwią. Do ścian przykute były szkielety innych więźniów. Też byli przykuci.

-Ło.... Gdzie jesteśmy? Co się stało? - zaczął sennie Delvin

-To chyba jakiś ciemny loch...

-EJ! Gdzie jest Auron?!?

-NIE WAŻNE! GDZIE MY JESTEŚMY?!? - przerwał Wojnax, ignorancko po swojemu.

Tymczasem Kira skakała i tańczyła sobie to tym lochu, śmiejąc się i uśmiechając. Gdy icha zuważyła podbiegła do nich.

-Cześć! W końcu się obudziliście! To wspaniale!!! - wykrzyknęła głosem pełnym radości

Wszyscy oprócz TDT zaczęli krzyczeć, tak jakby zobaczyli zwłoki Wielkiego.

-AAA!

-CO JEJ JEST?!?

-NIECH KTOŚ JĄ MOCNO UDERZY W GŁOWĘ!

-O co wam chodzi? - spytał TDT, gdy się już uspokoili

-ONA JEST MIŁA! - podkreślił Delvin

-I SZCZĘŚLIWA! - dodał Xavery

-To się nie kalkuluje! Błąd... Wyłączenie systemu... Reset... - odparła iNęciłuska

Tymczasem w mieście.

Widział pan młodych Herosów? -spytał Relif

-Nie, nie widziałem.

-Widział pan młodych Herosów?

-Uni vol chin. Manion hiv kol i.

-Aha. Dziękuję. -powiedział Relif -Chyba nietutejszy. Widział pan młodych Herosów?

-A tak. Skręcili w tamtą alejkę, a za nimi jakaś kobieta.

-Dziękuję.

Relif poszedł alejką którą wskazał mu przechodzień. Rozejrzał sięprzez chwilę. Poczuł nagle dziwny zapach. Nachylił się nad chodnikiem. Zauważyn na nim ślady rozpylenia gazu(takie linie).

-Aminus lix. Ciekawe tylko gdzie ich zabrała.

-Widzę, że znasz się na truciznach.- Usłyszał za sobą kobiecy (całkiem miły) głos.

Za nim stała jakaś wojowniczka z dwoma katanami i w masce Wondabarappy o dziwnych czarno-żółtch barwach. 

-Kim jesteś?- Spytał Relif.

-Dość bliską osobą dla jednego z was, zatem nie musisz się mnie obawiać. Potem powiem ci co nieco o sobie. A ty? Wiem, że jesteś jednym z tych próbujących-zostać-Herosami.

-Skoro nie mówisz mi nic o sobie, ja też ci nic nie powiem.

-To ciut utrudnia sprawę... No dobrze. Posłuchaj. Musimy odnaleźć pozostałych, ale razem. Im więcej ich odejdzie, tym gorsza nasza sytuacja.- Powiedziała już poważnym tonem. 

-A cóż takiego się dzeje?

-Mój brat już odszedł z waszej grupy. Ale to nie znaczy, że musimy go szukać. Widzisz, nie porwano go po tym porwaniu.

-Co ty masz na myśli?- Spytał zirytowany Relif, zaczynając wątpić, czy można ufać dziwnej kobiecie.

-Że mój brat odszedł specjalne, robiąc coś... Chyba złego.

Tymczasem u reszty...

-Wojnax, weź może zniknij i pojaw się gdzieś tam, co? - powiedział Delvin wskazując głową

-Co? JA? Ja nie dam rady... Boję się... - odparł nieśmiało Wojnax

Pozostali wydali z siebie zduszony okrzyk.

-Teraz on też! - zachlipał Xavery

Łańcuchy Wojnaxa puściły i spadł na ziemię. TDT powiedział zdiwiony:

-Xavery przejmuje się innymi? Czy mi się zdaje, czy też oszalał?

Teraz puściły i łańcuchy trzymające Xaverego. Kira, Wojnax, teraz także i Xavery sprawiali wrażenie jakby nie wiedzieli o co chodzi. Rozmawiali, śmiali się i ogólnie zachowywali się nie dojrzale i inaczej niż zykle. Kira była rozpromieniona, miła i wszystko ją śmieszyło. Wojnax, zazyczaj dumny i pewny siebie - był przerażony i bardzo skromny. Xavery - cichy i zająty sobą, teraz przejmował się resztą i cały czas "paplał".

-No nie! - Zmartwił się Delvin

-Syntax Error! - Wyksztusiła iNęciłuska przed kolejną awarią

-Chyba znam czar który nas trzyma... - Powiedział TDT

-To dobrze. A znasz Anty-Zaklęcie? - Spytał Delvin

-Właśnie nie - Odpowiedział TDT

-Chyba idą kłopoty - Stwierdził Delvin i zasnął

Następ Kiedy się obudzili...

-Coś jakoś nikt długo nie oszalał, nie?

-Nie wywołuj burzy, bo uderzy cię piorun...

-CO?

-Ona - powiedział TDT kiwając głową w kierunku postaci zmierzającej w ich kierunku. Była to owa kocia kobieta, która ich uwięziła. Podeszła przy ścianie machając rękami jak skipper z Pingwinów z Madagaskaru.

-Mnie tu w ogóle nie ma.... - wyjęła laptopa i podłączyła do iNęciłuski - Zaklęcia umysłu na nią nie działają... Schakuję jej twardziela i procesor.

Kajdany iNęciłuski zniknęły i dołączyła do reszty świrusów. Kobieta odeszła ciemnym lochem.

-Mam nadzieję, że los nam sprzyja. - jęknął TDT

-Spokojnie. Najważniejsze abyśmy się nie denerwowali, szarpali oraz trzymali razem. - oszalał Devlin

-Huh, ciekawe. Zawyczaj reagujesz arogancko.

Kajdanki Devlina puściły.

-Ah...no tak...to teraz czas na mnie.

Czas upływał niemiłosiernie powoli dla Thorina, podczas gdy reszta hulała i śmiała się cały czas. TDT wydawało się że mijają dni oczekiwania na chwile, w której oszaleje. Po nieźle ponad miesiącu oczekiwania sam oszalał, na wskutek czasu. Jednak nie bawił się jak reszta Herosów - oszalał na serio. Wydawało mu się że słyszy szepty, piski, głosy dzieci, widział że jest na targu, pośród innych ludzi, że bawi się wraz z nimi a zaraz potem podbiegał do ściany i nasłuchiwał. Po 32 dniach szaleństwa puściły ostatnie kajdany.

-Więc mówisz, że nie odeszli daleko?- Spytał Relif.

-Tak.- Odparła bohaterka.- Sądząc po śladach... Poza tym porwała ich pojedyncza kobieta. Była sama. Nie mogła ich targać przez kilka ulic. Musiała ich zabrać magią. Trzeba znaleźć jej ślady.

-Prowadź.

Relif szedł za wojowniczką o około jedną ulicę dalej.

-Znalazłem ślad magii.- Powiedział.

-Ja znalazłam w miejscu, gdzie zniknęli. Ale dobrze. Wyczuwasz, co tu było?

-Portal... Myślisz, że da się go odtworzyć? Znasz się na magii?


-Raczej tak. A ty?

-Tak sobie. Raczej wolę alchemię, a nie magię.

-Zaczekaj...

Bohaterka zamilkła. Zaczęłą oddychać, jakby coś niemo cytowała.

-Złapałam to. Ścieżka miedzymiejscowa... Taak, jest.

Wtedy podniosła dłoń, nad którą pojawił się piorun kulisty. Uderzyła nim o ziemię. Puff. Otworzł się portal.

-Zrobione. Nie maskowali tego.

-Czyli idziemy.

Weszli w portal. Znaleźli się... Gdzieś. Na kamiennej ścieżce pośrodku trawnika. Wokół roztaczała się mgła. Było dość jasno. Wokół roztaczała się cisza. Na koncu ścieżki z mgły wynurzała się wielka, ponura kamienica. Na drugim końcu był portal. Oba końca były o rzut kamieniem od siebie. Poza mgłą trwała spokojna cisza. Ale pozbawiona grozy, po prostu cicha.

-Co za...-Relif był zaskoczony.- To jakiś wymiar?

-Blisko. To chyba... Sfera. Nie każ mi tłumaczyć czymś się różnią sfery od zaświatów, światów równoległych i wymiarów. Nie kapuję tego. Tak czy owak, sfery są najmniejsze. Mogą być wielkości pokoju. I chyba jesteśmy w takiej.

-Czyli nasi koledzy muszą być w tym dworze. Coś... dziwnie się czuję. Strasznie młodo.

-W mniejszych sferach czas płyynie dużo szybciej niż w świecie. Im mniejsza, tym szybciej. Ta jest malutka. Odkąd ich porwali minęło tu z pół roku.

-No to na nas poczekali... Nieważne, sprawdźmy ten budynek.

Podeszli przed drewniane drzwi.

-Pukamy, bo nie chcemy ich wkurzyć, czy wyważamy, bo są wrodzy, a my tak zyskamy element zaskoczenia?-Spytał Relif. Tymczasem u reszty...

-To się robi trochę wkurzające, nie? - zapytał od czapy Wojanx

-No... On nas denerwuje specjalnie... - powiedziała Kira z lekką nutą wkurw wkurzenia w głosie. - Mam powoli tego dość.

TDT, myśląc, że Kira to jakiś wielki straszny potwór, rzucił w nią kaminiem. Ona zaczęła się trząść. Otworzyła usta w niemym krzyku i odwróciła się szybko w jego kierunku. Zamim ktokolwiek zdołał się zoriętować co się wydarzyło, z dłoni Kiry wystrzeliła granotowa błyskawica. Leżał nieprzytomny przez parę sekund i wstał.

-Co się stało? Aha. Już wiem. - powiedział normalnym tonem, nie tym szaleńczym. - Chodźcie za mną - dodał i poszedł w kierunku schodów do wyścia z lochu.

Szli po stromych ciemnych schodach, aż doszli do ich końca. Bardzo stare drewniane drzwi. Otworzyli je powoli i zobaczyli całkiem przytulny korytarz. Na białych ścianach wisiały jakieś dekoracje, a dębowa podłoga przykryta była dywanem. Podeszli do najbliższych (i jedynych drzwi) z tabliczką: MOJE PRYWATNE BIURO. NIE PRZESZKADZAĆ.

-Dobra, pamiętajcie, że ona jest bardzo groźna. Wchodzimy po cichu i atakujemy, zrozumiano? - zapytał TDT

Reszta patrzyła na niego to głupkowato, to bez jakiego kolwiek zaintersowania, to gdzieś zupełnie indziej. TDT powoli pchął drzwi i zobaczył kocią kobietę siedzącą w fotelu z birkiem, piszącą coś na kawałku papireu. Spojrzała powoli w miejsce gdzie stali. Gdy tylko zobaczyła stopę kogoś z nich obiegła, usiadła w kącie i krzyczała:

-NIC WAM NIE ZROBIĘ, NIE ZABIJAJCIE MNIE!

TDT patrzył na nią, zdziwiony. Podeszła powoli do biurka, wyjęła coś zawiniętego w chusteczkę z szuflady i podała Kirze. Ta grzecznie podziękowała. Rozwinęła papierek i zobaczyła małą, popielatą trumienkę z krzyrzem z kości słoniowej pośrodku. Otworzyła ją powoli. Wydobył się z niej ciemny dym, w kolorze sadzy. Kira szybko zamknęła trumnę i zaczęła maniakalnie odganiać dym.

-Co to jest? - spytał zaciekawiony Xavery.

-To jest ta zła, wredna i nieuprzejma Kira. Moje zwenętrzne ja. - zobaczyła, że nikt nie bardzo wie o co chodzi, więc zaczęła dalej - Każdy ma jakiś tam swój charakter. Można go wyrwać przy pomocy magii, można zdjąć tę niepotrzebną powłokę. Zewnętrzność zostaje zamknięta w jakimś przedmiocie. Wtedy zostaje to co kryje się pod nią. Ja jestem miła i przyjazna, ale przez moją przeszłość stałam się taka - pokazała rękoma na siebie i na trumnienkę - wredna i pusta. Próbowałam to ukryć za tą warstwą dymu... Nie chcę być znowu tą wredną, podłą, okropną....

-Ale ja wolę tamtą Kirę. - powiedział stanowczo Delvin

-Poważnie? - zapytała z nadzieją Kira

Pokiwał głową. Kira rzuciła trumnę pod nogi i roztrzaskała ją. Dym wydostał się z niej i otoczył Kirę. Gdy się rozwiał, przemówiła swoim pełnym nienawiści tonem:

-Nareszcie. TDT, zajmij się nimi. Ja sprowadzę Aurona. Razem znjadziemy wrócimy i znajdziemy ich zewnętrzne ja ukryte w innych rzeczach.

Gdy znikneła jedna z szaf odsuneła się ukazując dziwne światło. Herosi weszli i tak znaleźli się w kuźni.

-Hmm gdzieś tu jest moja zewnętrzne ja - Powiedział Delvin

-To chyba ten nóż. Nie? - Powiedział Wojnax wskazując na srebny nożyk

-Tak to on - Odpowiedział Delvin biorąc nóż - To będzie bolało.

Wtedy wbił sobie nóż w serce. Chwile leżał, aż w końcu wstał i rzekł swym aroganckim tonem

-Ha ha ha o tak! Wróciłem małpiszony, od teraz możecie mi mówić Panie! Ah jak dobrze być sobą - Gdy to powiedział poszedł z resztą do następnego pomieszczenia, które przypominało salę tronową

-Tu chyba będzie moje zewnętrzne ja. -powiedział niepewnie Wojnax -Zgaduję, że to będzie ta korona.

Wojnax podszedł do podestu na środku pokoju, wziął koronę i włożył ją sobie na głowę.

-Zapewne długo czekaliście na powrót potomka boga. I o to jest!

-Dobra nie przechwalaj się tak, musimy znaleźć kolejne przedmioty. -powiedział Delvin

Kominek za podestem obrócił się o 90 stopni wokół własnej osi(jak w Ostatniej Krucjacie) odsłaniając wejście do...

-Gdzie ten tunel prowadzi?- Spytał zdziwiony Wojnax.

-Zobaczmy.- Odparł Wojnax.- Tylko ostrożnie, Wojnaksie.

-Zobaczmy... Hmm... Jest. Jakaś szafka. O, w szafie buteleczka...

-Pokaż...

Xavery obejrzał i powąchał.

-Tfu, trucizna. Wiem, co to takiego. 

-Tak, trucizna. I...?

-Taką się podaje rannym bądź chorym ludziom, których nie uda się uzdrowić i muszą umrzeć.- Odparł Wojnax.- By nie cierpieli.

-To coś dla ciebie.- Zauważyła Kira.- Ty nie masz skrupółów przed zsyłaniem śmierci na innych.

-Teraz mam inny charakter. Wolę mieć taki, jak teraz. Nie chcę już być morderczy.

-Kolego- odparła Kira, zirytowana.- musimy wrócić do naszych charakterów. Czy tego chcemy, czy nie! Bierz to!

-Niech ci będzie... Tylko jak?

-Co za pytanie. To trucizna. Delvin się przebił nożem, więc ty musisz tą truciznę zarzyć!

Xavery zarzył truciznę. Przez chwilę się chwiał. Moment później się wyprostował.

-Dzięki, że pozbawiłaś mnie wachań!

Wojnax nie był zachwycony, wolał dziwnie bliskiego kolegę miłego...

Tymczasem TDT i iNęciłuska szukali Aurona. Jednak inne lochy były puste.

-Gdzie on jest?- Spytał TDT.- Tu go nie ma!

-Biedny młodzieniec.- Powiedziała iNęciłuska.- Może obejrzyjmy jeszcze raz naszą celę? 

-Chwila, co to? Dysk...

Na dysku namalowana była jakaś wojowniczka. Chociaż obrazek był nieruchomy, od razu można było się domyślić, że na obrazku kręci się ona w skąpej zbroi na włóczni wbitej w ziemię...

-To chyba twoje...- Zauważył TDT.

-O, tak. Sensory mówiły, że brakuje. Płyta pamięci Naughtyfins...

Włożyła ją. Od razu zaczęła gadać jak Nęciłuska.   

Młodzi Bohaterowie zebrali się w grupie. Byli wszyscy, znów razem  normalni. Poza jednym wyjątkiem...

-Czyli Aurona nie znaleźliście.- Powiedział Wojnax.

-Gdzie go zabrali.- Zastanawiał się Delvin.- Może ta kobieta coś wie?

-Pewnie go uwiodła i zwiała.- Zaśmiał się Xavery.

-Sądząc po jego charakterze, tak.- Odpała Kira.- Jak to,zwiała?

-A widzisz ją? Zniknęła gdzieś.- Zauważył TDT.- Przestaliśmy zwracać na nią uwagę i... bum, nie ma jej.

-Pewnie tym samym sposobem, którym nas tu zabrała. Dobra, pal licho ją i Aurona. Poradzimy sobie.- Wzruszył ramionami Xavery.

-No trudno. Auron był dobrym wojownikiem. Ale przede wszystkim musimy usalić, gdzie i po co nas zabrano. I jak wrócić.

Usłyszeli, że ktoś idzie. 

-Ktoś tu jest!- Syknęła Kira. 

-Zaczajmy się.- Odparł Delvin.

Grupa zamilkła i przygotowała się do walki. Xavery ostrożnie zajrzał na korytarz.

-Kobieta. Ma broń i jakąś maskę, była do mnie odwrócona plecami.

-Ta, co nas porwała?

-Gdyby to była ta, bym to powiedział, inteligencie.

-Słyszę cię, inteligencie.- Usłyszeli głos młodej kobiety. Wojnax wyszedł z pokoju i stanął z nią twarzą w twarz.

-Coś za jedna?- Spytał, myśląc, że wygląda imponująco.

- Skoro są wszyscy, ja też chciałbym wiedzieć.- Odparł z drugiego końca korytarza Relif.

-Relif, ty żyjesz?!

-Jak widzisz, jestem.

Resta wyszła z pokoju i stanęła obok Wojnaxa. Wojowniczka z dwoma katanami w dłoniach opuściła broń. 

-Czyli was znalazłam. Dobrze. Czas gadać.

Grupka usiadła w kręgu w pokoju kociej kobiety, uznając, że można w tym miejscu pogadać.

-Jak się nazywasz?- Spytał Relif. Bohaterka się zamyśliła. 

-No cóż... prawdziwego imienia nie mogę wam zdradzić... Ale żeby nie martwić was ksywkami, nazywajcie mnie podobnie jak mojego brata: mówcie mi "Aurora". Brzmi nieźle. A teraz słuchajcie. Jestem siostrą Aurona. Jakiś czas temu spotkałam go. Ee... Co najpierw wam powiedzieć? Wyjaśnić, co ze mną jest, czy od razu do rzeczy?

-Od razu do rzeczy.

-No więc ja i moje otoczenie wykryliśmy jakieś zaburzenia. Magia zadziałała i jakaś dziwna siła została uwolniona. Z czasem przyśnił mi się sen, w którym mój ojciec ginął, a brat oddawał się złu. Zrozumiałam, że muszę was znaleźć. Po drodze dowiedziałam się o śmierci Tydeusa. Teraz muszę zobaczyć, co z mym bratem. 

-Nie ma go z nami... Czyli możliwe, że rzeczywiście zrobił coś złego.

-Tak. Musimy go znaleźć. I powstrzymać. Możliwe, że jego siostra będzie dobrym powodem, by się opamiętał ze zła... A jeśli nie zrobił nic złego, to nic złego. Tak więc pomogę wam i będę wam towarzyszyć, dopóki go nie znajdziemy... Albo aż się opamięta. Mówił mi o was, zatem was znam. Domślam się, kto jest kim.

-Rozumiem.- Odparł Wojnax.- Aurora... No dobrze, a ty, Relif? Jak przywrócono cię do życia?

-Tak więc zacznijmy od tego, że normalny człowiek po śmierci trafia w zaświaty. Jest jednak wymiar z nimi sąsiadujący. Mianowicie trucizna smoków z Argonii, w tym Drenowisusa, zamiast zsyłać po śmierci do zaświatów, zsyła do tego drugiego wymiaru. Jest to zła replika normalnych zaświatów. Można tam umrzeć jak w normalnym świecie, z tą różnicą, że potem się odradza i tak w kółko. Jednak powstała niedokładnie i jest nieszczelna. Mianowicie spotkałem tam człowieka o imieniu Fanir, też zesłanego do tego wymiaru, który powiedział, że ma plan na ucieczkę. Znaleźliśmy parę kamieni dusz, dwie magiczne laski i planszę do umagiczniania. Poszliśmy z tym na granicę tego wymiaru. Tam Fanir zbudował mały kondensator energii. Stworzył on szczelinę w wymiarze przez którą przeszliśmy. Zostaliśmy w tedy przeniesieni do losowego miejsca w tym wymiarze. Niestety nie wiem, gdzie się znajduje teraz Fanir. 

-A my nie wiemy, gdzie jest Auron.- Zauważyła iNęciłuska.

-Ja też nie. Ale wiem, gdzie go szukać.- Odparła Aurora.

-Nie mówiłaś mi tego.- Powiedział Relif.

-No, dobrze, słuchajcie. Mój brat zaczął czemuś służyć. Nie wiem czemu. Wiem tylko, że to ma jakiś związek z nim... Ze mną i z naszym ojcem, Tydeusem. Coś, co nas łączyło. Czymś rodzinnym. 

-A gdzie go znajdziemy?

-Gdy wyruszyłam was szukać usłyszałam, że w Hoshebiti pojawił się wielki heros, dziedzic Feniksa.

-To musi być on.- Stwierdził Wojnax.

-Też tak myślę. Musimy go znaleźć.

-Ale mieliśmy zająć się Rainbowem.- Przypomniał Delvin.

-Do tego potrzebujemy Aurona.- Odparła iNęciłsuska.- Dane mówią, że musi być w grupie.

-Czyli idziemy po twojego brata, a potem bezkrytycznie do Rainbowa?

-Uważam, że to najlepsze wyjście.

-Czyli wracamy do Hoshebiti!- Powiedziała Kira.

-W międzyczasie możecie mi wyjaśnić, co tak dokładnie się dzieje.- Stwierdziła Aurora.- Szczerze mówiąc, nie wiem tego do końca...

Rozdział Trzeci: PorwanieEdytuj

Herosi szybko odeszli z Ostatniego Oka. Maszerowali szybko po znanej drodze. Gdy wieczorem doszli do wioski rybackiej Fareronan błyskawicznie zasnęli przed magazynem. Pierwszą wartę miał Wojnax.

-Ram pam pam. Ech nic się nie dzieje, cisza. - Powiedział ostrząc miecz

W tym momencie usłyszał szelest, kilka słów w dziwnym języku i tyle. Wstał podniósł miecz, chciał zrobić krok lecz ktoś go złapał ogłuszył i czymś otruł. Podobnie zrobiono z resztą.

Obudzili się w dziwnym pomieszczeniu pachniało trupami a na ścianie wisiał dziwny symbol. A na podwyższenui stała zakapturzona postać.

-Prosze prosze. Młodzi Herosi - Odezwała się postać

-Zabijmy ich! - Szybko powiedział cieńki głos

-Nie głupcze! - Wrzasnął Zakapturzony

-Co... Co tu się dzieje? - Spytał Wojnax

-Gdybyć wiedział byłoby trudniej - Odpowiedział Zakapturzony

Coś zasyczało Zakapturzony pociągnął jakąś wajche potem Wojnax i Xavery upadli na ziemie i nie mogli wstać

-Wyssałęm tak wyssałem tę klątwę - Cieszył się Zakapturzony

-Co co zrobiłeś? - Spytał skołowany Wojnax

-Już nie jesteś pół bogiem. Jesteś zwykłym śmiertelkiem pozbawionym mocy tak samo jak inni - Odpowiedział

-Nie jesteśmy już Herosami? - Spytała Aurora

-Nie.

-No co teraz nam zrobisz? - Spytał Delvin

-O tym zadecyduje Dziedzic.

-Kto to?

-Raczej nie ma to dla ciebie dużego znaczenia.

Zamaskowany i jego koledzy wyszli, zamykając młodych Herosów.

-Nie jest dobrze...- Stwierdził Wojnax.- Czuję się... słaby.

-Wszystkich nas osłabili.- Poinformował Kira.

-Jak oni to zrobili?

-Istnieje coś takiego, jak... Pojemniki na dusze.- Odparła Aurora.- Wyraźnie pozbawili nas ich części.

-Ale iNęciłuska nie ma duszy, jest maszyną...- Zauważył Relif.- Hej, gdzie ona jest?

Tajemniczy ludzie szli korytarzami jakiejś starej twierdzy, wyraźnie opuszczonej dawno temu, ale nie zruinowanej. 

-Macie ich?- Spytał Dziedzic.

-Zaiste. Złapaliśmy ich.- Odparł Zamaskowany.

-Wszytskich? Czy metalową zamknęliście w lepszej celi?

-Tak jest.- Rzekł.- Jednak jest o jedną więcej.

-Jedną? Któż to?

-Ten skrawek duszy należy do niej.- Odparł Zamaskowany, dając mu coś, co wyglądało jak szklana kula.

Dzedzic zamilkł.

-Przyprowadzić mi ją!

-Gdzie my jesteśmy?- Spytał Delvin.- Nic, tylko porwania i porwania...

-O cóż teraz chodzi? Po co nas porwali?

-Hmm... Ktoś idzie...

Drzwi się otworzyły. Wyszedł zamaskowany. Bez słowa wziął Aurorę za rękę i poszedł, ciągnąc ją za sobą.

-Cześć!- Zawołała, wychodząc. Drzwi się zatrzasnęły.

Aurora szła za Zamaskowanym, myśląc. W końcu postanowiła. Szybkim ruchem drugiej dłoni (Herosi nie byli spętani) zdjęła maskę. Puf! Zmieniła się w gromolisa. Od razu rzuciła się na zaskoczonego Zamaskowanego, który wrzasnął. Choć ją to brzydziło, ugryzła go. Nie miała serca rozerwać mu gardła, więc ugryzła go w przegub. Nadbiegł strażnik, jednak nadszedł strażnik. Tego poraziła błyskawicą. Kątem oka ujrzała jakąś postać. Odwróciła ku niej głowę, gotowa do ataku i dalszej walki. To był Auron.

...

-Co cię tu zabrało?- Spytała Aurora, oglądając swą broń, którą jej oddano. Stali na murach starej fortecy i patrzyli w siną dal.

-Kobieta, która nas porwała miała na celu mnie. Chciała, bym poznał swe siły. Reszta jej nie interesowała. Należała do tej samej kasty ludzi, która was porwała. A oni chcieli, bym coś zrobił. Według przepowiedni, tu, w Hoshebiti ma odnowić swe siły legendarny Auron.

-Myślisz, że chodzi o ciebie?

-A znasz innego? Jestem herosem, synem Tydeusa. Nawet ojciec nie mówił mi o naszych siłach. Muszę odkryć siły, które pomogą nam zniszczyć Drenowisusa.

-A po co więzisz swych kamratów?

-Do odzyskania moich sił będą potrzebne też ich siły.

-Skąd ty tyle wiesz, bratku?

-Śnię o tym. Coś mi to mówi.

-Dobrze... Ale uwolnij resztę.

-Nie mogę. Uduszą mnie, bo zabrałem im siły. Uwolnię ich po odzyskaniu moich. Idźmy już spać, bo późno już.

Nocą...

-Kto to?- Spytała Aurora, nie mogąc spać, mając wyrzuty sumienia, iż ona nocuje na łóżku w jakiejś komnacie, a reszta śpi. Miała nadzieję, że jej brat zapewnił im przynajmniej dobre warunki.

(PS. "Na łóżku" dosłownie, bo przecież nie spała w masce. A kto widział lisa w łóżku?)

-Jestem duchem twego ojca.- Rzekło widmo.

-Witaj... Jednak twój głos brzmi inaczej.- Odparła, wątpiąc.

-Nie jestem duchem Tydeusa. Jestem duchem twego prawdziwego ojca.

-Jak to?

-Tydeus przekazał swym dzieciom mą duszę. Jestem waszym przodkiem. Beze mnie by was nie było. Maska twego brata jest moimi szczątkami. Miała połączyć się z duszą w jednym wojowniku. Ale niestety! Wasz ojciec źle przekazał swe dziedzictwo. Jego broń i maska miały trafić do ciebie. Ty jesteś zwierzchniczką mego ducha, twój brat sił.

-Czyli moce się rozjechały. Ale jak mam przejąć te siły?

-Maska i broń, dziewczyno. Odbierz je swemu bratu. Nie on powinien je dzierżyć. 

-Ojciec przeznaczył je dla niego. On się nie mylił. 

-Tak. Chciał mnie poskromić. Wiedział, że to ty jesteś jego i moją dziedziczką.

-Skoro cię chciał poskromić, chyba nie bez przyczny?

-Uważał mnie za niebezpiecznego, bo nie lubię ludzi. To dowód, iż jesteśmy spokrewnieni. Tak samo jak ty, uważam, że ludzie są niedoskonali.

-Nie ufam ci, duchu. Zastanowię się.

-Nie ma czasu. Musisz mnie uwolnić!

-Jak?

-Zastąp swego brata przy jutrzejszym rytuale.

-Tak zrobię.- Odparła, bez takiego zamiaru.

Duch rozpłynął się bez słowa. Aurora się zamyśliła. Miała wątpliwości. Wstała, założyła maskę i wyszła z komnaty. Po cichu udała się do komnaty, w której miał się odbyć rytuał wyzwolenia Aurona. Nie było straży. Weszła. Na jakimś ołtarzu stała na stojaku dobrze znana jej włócznia i kilka małych pojemników na dusze. Zaczęła badać magię. Doszła do wniosku, że dusze są... zbędne. 

...

-Ciekawe, co zrobili z Aurorą.- Powiedział Wojnax.

-Lepiej martwy się o siebie.- Odparł Xavery.

-O, znowu ktoś idzie.- Powiedział Delvin.

Drzwi się otworzyły i zobaczyli Aurorę.

-Wróciłaś! Uciekłaś im?

-Nie, uwolnili mnie. Mamy mało czasu na rozmowy. Jeśli wam wszystko wyjaśnię, wkurzycie się. Powiem krótko: Przyniosłam wasze dusze, a raczej ich siły. Ktoś chciał je rozwalić.

Każdemu rzuciła po pojemniku z duszą. Szybko znaleźli własne i odzyskali siły. 

-Oddajcie pojemnki i zostancie tutaj. Wybaczcie, ale musicie. Niedługo wyjdziecie.

-No dobra.- Mruknęła Kira.

Aurora wróciła i odłożyła dusze na miejsce. Postanowiła usiąść w kącie. Wtedy przyszedł Auron i paru kapłanów.

-Czy wszystko już gotowe? -spytał Auron nie zauważając Aurory

-Tak, Dziedzicu. -odpowiedział jeden z kapłanów

Auron podszedł do stojaka z włócznią i chwycił ją tak jakby chciał wbić jej koniec bez ostrza w podłogę. W promieniu 5 m od niego zgromadzili się kapłani każdy trzymając pojemnik na duszę.

-Niech przeleje się krew rodu Feniksa. -wyszeptał Auron i rozciął wnętrze dłoni a potem otarł ranę o klejnot na włóczni

Wtedy klejnot i pojemniki na dusze zaczęły się palić. Potem dusze i klejnot na włóczni połączyły się wąskim, żółtym promieniem. Po środku otrzymanej w ten sposób figury pojawił się płomień, który zamienił się potem w feniksa. Ów feniks wyleciał z pokoju tworząc dziurę w dachu. Auron upadł na kolana. Poczuł się słaby, a klejnot na jego włóczni wyblakł i utworzyła się na nim rysa.

Tymczasem u reszty młodzików z patykami..

Delvin znudzony oczekiwaniami postanowił użyć swojej tajnej mocy. A mianowicie wziął leżące na podłodze źdźbło trawy i scraftował z nich coś na kształt wytrychu. Po dwukrotnym przejściu Mafii 2 i 4 minutach spędzonych w Minecraftcie miał doświadczenie. Uwolnił reszte i razem poszli do Aurona.

-Z góry słychać jakiś hałas. - zauważyła iNęciłuska.

Poszli schodami i weszli do komnaty. Trwało zamieszanie. Pośrodku stali Auron i jego siostra.

-Cześć, stary. - odezwał się Delvin.- Może mi powiesz, co się tu stało?

-No cóż... - odparł Auron, zmieszany.- Chyba straciłem siły.

-Jak? - spytał Relif. - Tu stało się coś dziwnego.

-Chyba coś uwolnił. - jęknęła Aurora.- Coś... Hm, ukrytego we włóczni.

-Trzeba się dowiedzieć co!

-Odebrano wiadomośc superpilną!- Powiedziała nagle iNęciłuska.- W fortecy Rainbowa wzmożona została aktywność!

-Rainbow! Już o nim zapomniałem...- Powiedział cicho Auron.

U Larwotrona na chacie:

U Rainbowa? Aaa...u niego nie dzieje się nic ciekawego. Jedynie bawi się mrocznymi mocami i gra w Diablo.

Back to Heroes:

Herosi poszli do Biedronki rozejrzeli się po Fareronan. Była to zwykła osada rybacka z małym kramikiem i fontanną. Kupili zapasy i poszli zgodnie z GPS'em iNęciłuski. Musieli przebyć drogę przez las, tajgę, ośnieżone góry i strefę wulkaniczną. Tam stała forteca Rainbowa.

Rozdział 4: Podróż przez las, tajgę, góry i strefę wulkaniczną.Edytuj

-To nie będzie łatwa podróż. Trzeba będzie zebrać ekwipunek. - przyznał Relif

-Fajnie. Ale gdzie ty tu znajdziesz ekwipunek?!

-Zdamy się na siebie. Delvin. Sporządź mapę i notki do niej.

-Jasne! No więc tak...

-Pamiętajmy, że wszystko jest skażone ciemną mocą Rainbowa. - dodała Kira.

-Musimy zgadnąć co na nas czeka i zrobić jakiś prowizoryczny ekwipunek. - odparł Relif - W lesie na bank spotkamy Trenty. Do tego pewnie jakieś spaczone leśne wilki, lisy, dziki...

-Świetnie...

-Nie przerywaj! No więc tak. Trenty, leśne stworzenia i pewnie Cyklopy. A to oznacza ogień, kły i maczugi. Zróbmy sobie długie włócznie, albo nie, piki. W stylu włóczni yari, to znaczy z bokami chroniącymi przed zbyt głębokim wbiciem się w ofiare. Wiecie, o co chodzi.

-A co ze zbroją?

-Niech no pomyślę...nie mamy zbyt wielu materiałów dzięki którym możemy zrobić. Trzeba będzie zdać się na uniki.

-Dobra. Czyli potrzeba będzie...długich, prostych gałęzi, głazów i jakiegoś kilofu lub haczetki. Nie wiem czy damy radę.

-Nie bój żaby! Możemy też poprosić mieszkańców wioski o rzeczy które nam się przydadzą.

-Czarno to widzę... - jękneła Kira.

-Ty wszystko widzisz czarno. Czarnuchu.

Herosi poprzechodzili się po lesie szukając odpowiednich gałęzi za dnia. Znaleźli kilka dobrych sztuk, reszta mogła się nadać do robienia poprawek. W nocy przespali się w karczmie a rankiem chodzili po domach prosząc o to i owo. Głównie prosili o grabie, kosy, topory i liny. Przezli się do miejscowej kuźni. Była malutka, wykonywano w niej jedynie narzędzia i Ogniste łuki [Pł] +1. Po paru dniach byli gotowi do walki, uzbrojeni w włócznie yari z grabi połączone metalowymi płytkami i śrubami oraz pozwiązywane linami, kosy jak u Kościuszki i tarcze z desek i metalowych ostrz (głównie kos i toporów).

-Czarno to widzę... - znów jękneła Kira

-Zamknij się i skończ z tym twoim "czarnowidzeniem"!! - krzyknął Auron

-No dobra...nie wiem co mam myśleć...ty tu będziesz Kościuszką. My kosynierami. - zawachał się Delvin do Relifa

-Nie bo ja. - wciął się (co najmniej) chamsko Wojnax

-A niby czemu?

-Bo to ja jestem najstarszy, no i to ja mam największe doświadczenie w walce, wiecie...jak się ma za ojca boga walki.

-Relif będzie nami dowodził. Nie dlatego bo mam takie widzimisię, tylko dlatego, że to wszystko wymyślił, do tego to zrobił i najwyraźniej rzeczywiście ma pojęcie co robi. - powiedział stonowczo Delvin

-Ruszymy kiedy wyjrzy słońce, aby mieć jak najwięcej czasu. - rzekł triumfalnym tonem Relif

A zatem ruszyli w las....i tak wędrowali...i wędrowali...i nic.

-I po kiego grzyba my to robiliśmy?!

-Przezorny zawsze ubezpieczony.

Powoli zbliżał się wieczór. Relif chciał rozbić tu obóz, ale akurat wędrowali przez szczególnie niebezpieczny odcinek lasu. Byli przemarznięci - to znak że niedaleko znajdowała się ośnieżona tajga, a zaraz za nią góry.

-Świetnie. Nie ma gdzie rozbić obozu, nadchodzi noc i do tego zaraz zamarzniemy. - jak zwykle marudziła Kira

-Nie raz było z nami krucho. Jakoś damy radę.

-Pragnę zauważyć, że im więcej jest tu drzew, tym więcej spaczenia mroczną mocą. A to oznacza większe zagrożenie ze strony zwierząt oraz, co najważniejsze, w nocy nie będzie widać nic. Kompletnie nic. Ciemność.

-I tak już ledwo co widzimy.

-Zawsze moge przyświecić swoim Mieczem Boskości... - wepchnął Wojnax - Uwaga...! Albo nie, zrobie efekt. Uwaga...niech stanie się ŚWIATŁOŚĆ!!

-NIE! Nie rób tego! Zwabisz tym monstra! - krzyknęła Kira.

-Mam cie już powoli dosyć. Ciągle krzyczysz i marudzisz. Nie wiem jak ty, ale ja wolę widzieć co stoi tuż przede mną.

-Nie waż się tego robić...

-CO MÓWIŁAŚ?! NIC NIE SŁYYYSZEEEE!

-AUUUUUUUU! - rozległo się wilcze wycie.

-WOJNAX! TY IDIOTO! - warknął Relif

-Jak śmiesz mnie tak nazywać?!

Nagle z każdej strony słychać było szuranie traw i kroki łap. To były wilki. Na domiar złego były spaczone złem. Na domiar złego im więcej ich było, tym mniej było widać. Herosi powoli tracili wzrok.

-Wiesz co? Dziękuje. Dziękuje. Wszyscy razem!

-DZIĘ-KU-JE-MY!!

-Ej no! Ty też krzycza-

-Walcz z nimi sam.

-Niee!

-Walcz z nimi sam.

-Nie denerwuj mnie-...

-Sam.

-Powiedziałem: "Nie dene-..."

-Sam.

-Powie-

-SAM!

Im więcej krzyczeli, tym więcej wilków się schodziło. Po kilku chwilach....oślepli. Byli w jednej z najgorszych sytuacji w jakich mogli się znaleść.

-Stańcie blisko mnie - powiedziała Kira powoli i po cichu. W kilka sekund wszyscy stali dookoła niej. Szepnęła jakieś zaklęcie i wokół nich pojawiła się niewielka bańka ochronna. - Nie podziała długo... Ale na tyle, żebyśmy wymyślili co zrobi...

-Oh! Wspaniale! Panna Idealna-Maruda znowu nas ratuje! Mam ju...

-Jak masz jakiś problem to... - Herosi usłyszeli świst powietrza, jęk Wojnaxa i ciało padające na trawę (dla niekreatywnych: Kira wykopała Wojnaxa za magiczną tarczę). - Walcz sam!

Wojnax stanął przed ciemnościami. Nagle zaczęły wychodzić z niej wilki. Bronił się machając na około Mieczem Boskości, którego światło zwabiało coraz to więcej wilków. Osaczyły Wojnaxa kręgiem, który zacieśniał się. W końcu Wojnax nie miał pola do manewru, mógł tylko ruszać rękoma.

-Nie wygląda za dobrze. -powiedział Xavery -Idę mu pomóc.

-Serio? Martwisz się o kolegów?- Spytał zdziwiony Auron.

-On jest dla mnie... Dziwny. Dla ciebie bym nic takiego nie zrobił.

-Bo to twój brat.- Odparła Aurora.

-Co?!

-Ee, nie wiedziałeś? Wojnar miał dwóch synów, Tydeus dobrze go znał... Może nie powinnam tego mówić? Hej, czek...

Xavery podbiegł do Wojnaxa. Razem zaczęli tnąć wilki. Wojnax i Xavery zaczęli się cofać w stronę bańki. W końcu Wojnax wszedł w nią. Został niestety jeszcze Xavery. Prawie w nią wszedł, jednak wilk wskoczył mu na plecy, zatrzymując go. Gdy próbował go zrzucić reszta zaczęła na niego nachodzić. W końcu Xavery upadł, a wilki zaczęły go dotkliwie gryźć. W końcu zniknął młodym Herosom z oczu. Ci stali cicho.

-W sumie nigdy go nie lubiłem.- Mruknął cicho Auron.

Wojnax skoczył przed siebie, poza bezpieczny obszar.

-No i dołączy do brata.- Powidziała Kira.

Po chwili jednak znów ujrzeli Wojnaxa, niosącego Xaverego, całego we krwi.

-Żyje!- Zawołał Wojnax, patrząc jakby postradał zmysły z radości.- On żyje!

-Nie drzyj się znów, ty ćwiercinteligen...

I wtedy jakby cienie zawirowały. Ujrzeli kształt jakiejś smukłej i mrocznej istoty, która rzuciła się na Wojnaxa. Młodych Herosów jakby zamurowało. Tylko patrzyli, jak Wojnax usiłuje szamotać się z monstrum, które syczało dziko. Nagle stwór pochylił się nad Xaverym.

-NIE! Nie dorwiesz go, koszmarze!- Ryknął Wojnax.- Nie stracę go po raz drugi!

Stwór odskoczył do tyłu. Przez chwilę stał nieruchomo, kierując się w stronę Wojnaksa. Ten przygotował się do walki. Nagle stwór rozłożył zza pleców sześć paskudnych macek. Z rozłożonymi na boki stał tak przez kilka sekund, patrząc na Wojnaksa.

-Naprzód!- Powiedział Wojnax.- Atakuj!

Wtedy rozległ się jęk. Xavery (który spadł po nogi Wojnaksowi, gdy bestia zaatakowała), wydał z siebie tchnienie, które wskazywał na jedno. Bardzo spodobało się Kirze... Stwór nagle skulił się i skoczył do tyłu, znikając w cieniach. Ze wszystkich stron rozległ się jakby chichot.

-NIE!!! -krzyczał przez płacz Wojnax -NIE MOŻE!!! NIE!!!

-Widać ten idiota dał się w końcu zabić - Powiedział Auron do drużyny

-Cicho! Zamknąć się! Zamknąć! - Wrzeszczał Wojnax

-Ruszajmy w końcu do tego Rainbowa - Powiedział Delvin

-Na razie musimy pokonać wilki. Ma ktoś jakiś pomysł? - Powiedział Relif

Zaległa cisza.

-Proponuję zbudować szybko prowizoryczny mur. - powiedział Delvin - Mniej-więcej na naszą wysokość.

-Dobry pomysł.

Zaczęli szybko zbierać ziemię, kamienie, i wszystko inne z czego dało się zbudować mur. Po ukończonej pracy stanęli pod ścianą. Kira usunęła ochronną bańkę. Gdy Herosi usłyszeli jakiegoś wilka nad ich głowami, starali się zranić go. I tak walczyli przez jakiejś pół godziny. W końcu wilki dały za wygraną i odeszły.

Herosi po paru minutach ujrzeli nad murem różowo-błękitną poświatę wschodzącego słońca. Uznali, że nie mają wyboru i muszą odpocząć, przynajmniej godzinę. Jako, że las wciąż był niebezpieczny, przeprowadzili półgodzinne warty, pół na pół. Gdy wszyscy już się w miarę wyspali, zabrali swoje rzeczy i ruszyli w dalszą drogę. Szczęśliwym trafem, byli akurat na skraju lasu. Kierując się mapą iNęciłuski, zmierzali w kierunku tajgi.

Z każdym krokiem robiło się coraz zimniej, a wiatr stawał się coraz silniejszy. W końcu ujrzeli niebo. Wraz z nim zobaczyli pagórkowaty teren całkowicie pokryty białym puchem i gdzieniegdzie stojące niskie sosenki. Wszyscy marznęli, no może poza Auronem, któremu to nie przeszkadzało. Na horyzoncie poza górami nie było widać niczego. Herosi postanowili przyspieszyć kroku, aby jak najszybciej opuścić to okropnie zimne miejsce.

-Nic się nie dzieje. - ni stąd, ni z owąd wyrwał się Delvin

-Zgaduje że w nocy spotka nas to samo, co wczoraj. Albo nawet coś gorszego. - dorzuciła Kira.

-Skoro już się odezwaliśmy, to może porozmawiajmy o czymś?

-Ale o czym? - zapytał się Relif

-O!! Najlepiej o czymś przyjemnym, żeby nam czas szybciej minął.

Herosi maszerowali wesoło gawędząc i marznąc na kość, z nieco wymuszonymi uśmiechami na twarzach. Tak jak poprzednio, za dnia nic się nie działo. Dopiero kiedy słońce skryło się za górami, a księżyc dopiero wyglądał, rozpętała się jeszcze gorsza śnieżyca.

-Ehe. A nie mówi- - jękneła Kira

-Zamknij się! - odburknął wieśniacko Wojnax

-Hej! Patrzcie! Tam jest jakaś opuszczona wioska! - wykrzyczał Auron

Herosi zachęceni słowami Aurona ruszyli żwawym truchtem w kierunku opuszczonej wioski. Nie zważali uwagi na przepiękny, niebieski blask dobywający się z sopli na drzewach.

-Ej! My stoimy w miejscu, czy do tej ruiny jest dalej im bliżej jesteśmy? - warknął widocznie wkurzony Delvin

-Spokojnie, damy radę! - Auron tryskał radością i optymizmem

-Auron. Ty wiesz co?....masz racje! Damy rade! - Relif zaraził się od Aurona

-Musimy tylko przyspieszyć kroku! - Wojnax poszedł za nimi jak w ogień

-Ehh... - westchnęła Kira

Śnieżyca była coraz to silniejsza. Auron, Relif i Wojnax rozpędzili się jak torpedy. Delvin, TDT i iNęciłuska poszli w ich ślad. Jedynie Kira powoli jechała na swoim kościanym Mochichi, dziwnie przygnębiona. ...Albo nie, jak zwykle była ponura, ale dodatkowo była smutna i przejęta. Kiedy reszta tak sobie biegła, ona usłyszała dźwięk dzwonków

-Ogniki! - podskoczyła z radością jak mała dzieczynka (wtf? ona radosna?) i poszła za nimi.

Pozostali Herosi tymczasem już dobiegali do wioski.

-Hurra! Jesteśmy! - wykrzyknął Auron

-Uff...ale się zmachałem! - dodał Relif z uśmiechem na ustach

-To co, rozłóżmy posłania i w kimę!

Auron wesoło wszedł do jednej z chatek, która po chwili...zniknęła! A wraz z nią reszta chat. Na ich miejsce pojawiły się Salamandy. Wszyscy przestali być weseli i wrócili do swoich nastrojów.

-Szlag. - rzucił cicho Auron

Wszyscy rzucili się do ucieczki, albowiem poza swoją prowizoryczną bronią i Mieczem Boskości nie mieli niczego. Tymczasem Kira z ognikami doskonale się bawili, dopóki jeden z nich nie zaalarmował reszty.

-Reszta! - wrzasnęła przejmująco dziewczęcym głosem Kira.

-Kiiiiraaa!

-Szybko! Chodźcie tutaj!

Młodziki z patykami biegli w kierunku Kiry a za nimi gnały Salamandry. Kiedy się spotkali, ruszyli za ognikami...

Dla klimatu włącz tą muzyke...nie, włącz ją OBOWIĄZKOWO! Lepiej ci się będzie przy niej pisać dalszą część: https://www.youtube.com/watch?v=dQw4w9WgXcQ

Salamandry o dziwo były daleko szybsze od Herosów, z tym już po chwili złapały ostatnią osobę, którą akurat był Relif.

-Kuź*a! - krzyknął zamieniając się w bryłę lodu

-Hihihi...eeee.....nie ma ucieczki... - odezwały się szeptem salamandry

-Zaraz...wy umiecie mówić?

-Jesteśmy wytworami waszych umysłów...nie ma od nas ucieczki...wilki w lesie spaczyły wasze myśli...

-Relif! - krzyknęła Kira

Herosi zatrzymali się by pomóc ofierze halucynacji. Jednak kiedy jakiś cios je dosięgnął...znikały i pojawiały się obok.

-Nie uciekniecie...

Kira rzuciła się do niemej ucieczki na oślep, po chwili lądując w głębokim śniegu.

-Wojnax! Zrób coś! - wszyscy wrzeszczeli

-Spokojnie, da się zrobić...!

Wojnax błysnął swoim mieczykiem. Salamandry jedynie zamknęły oczy.

-O CO W TYM CHODZI?!

-Hehehe...nas się nie da zabić...zginiemy, gdy wy zginiecie...

-Zaraz...że co?

-Jesteśmy w waszych umysłach...wilki was spaczyły...oszaleliście..

Wszyscy zaczęli widzieć latające świnie wynurzające się ze śniegu.

-Nie!...nie...nie...

-Bffffhahaha. Słabiaki. - Salamandry parsknęły śniegiem i zniknęły.

-To my może pójdźmy za ognikami...

Herosi zgodzili się i pomaszerowali za małymi płonącymi światełkami które widzieli jako tańczące grzyby. Wkrótce dotarli do wioski, identycznej co poprzednia. Również opustoszałej i również tajemniczej. I również składającej się z kilku jurt.

-Auroon...sprawdź to... - rozkazała Kira na haju

Auron wszedł do chaty. Nic się nie stało.

-Okej...yyyy-bezpiecznie. - uśmiechnął się

Przenocowali w wiosce. Mieli kolorowe sny o trawce, tęczy i balonikach. Kiedy się obudzili, byli równie mocno na haju co przedtem. Mimo to mogli jasno mysleć.

-Góry już niedaleko stąd. Możemy wyruszać.

Żwawym krokiem wymarszowali z wioski. Nie powinni spotkać zbyt wielkich problemów, biorąc pod uwagę że jedyna ścieszka w górach była półką skalną nad przepaścią rozświetloną dla efektu mrocznymi pochodniami.

Przez trzy dni nic się nie działo, ale zły los uznał, że byłoby za łatwo, dzyby Herosi choć przez chwilę mogli od niego odpocząć. Tak, zdecydowanie tak uznał.

W nocy, Wojnax poszedł do namiotu Delvina i zabrał resztki zapasów jedzenia. Rano tłumaczył się tym, "że też jest człowiekiem, a w sumie czymś lepszym, bo synem boga wojny, i że należy mu się więcej jedzenia i nie ma zamiaru katować się głodówką, tak jak zwyki śmiertelnicy". Stał najbliżej krawędzi wąskiej półki....

...od spojrzenia do spojrzenia...

Uznano, że to zły pomysł, więc Kira pchęła go z całej siły. Aurora rzuciła się za nim, zapominając wymyślić plan. Auron skoczył ratować siostę, iNęciłuska swój "cel płciowy", TDT i Relif okazali rycerswo i heroizm również skacząc, Kira postanowiła, że też się zabawi, a Delivin skoczył ratować Kirę. Tak, losowi tym razem również się udało..., udało mu się...

Herosi spadali...i spadali...i spadali

Oneeternitylater.jpg












....iiiiiiiIIII ŁUP! Spadli na....kupkę popiołu. Nie łamiąc sobie przy tym kości. Niezwykłe.

-...to....gdzie my jesteeeeśmyyyy?? - zapytała dziecięcym głosem Kira

-W d**ie...CZARNEJ D**IE. - odburknął Relif.

-A nie, bo niedaleko strefy wulkanicznej. - wepchnęła Nęciłuska

-Och, to fajnie.

Podnieśli się i otrzepali, widok ich zadziwił. Coś na kształt Minecraftowego Netheru, tyle że nie kańciaste, i bardziej spektakularne. Byli w... piekle.

-Wygląda na to, że jesteśmy w piekle!

-Kochanie, prowadź.

-Już się robi!

Wszyscy poszli za androidem (jedyną drogą było na wprost, ale nie ważne). Ładne widoczki dodały im sporej otuchy. Co chwila zerkały na nich diabełki i impy. Herosi tak sobie beztrosko szli, co jakiś czas piknikowali i zasypiali na ciepłym popiele. Innymi słowy - spacerowali po raju.

-Dziwne, że piekło może być jak raj. - nagle rzucił Relif

-Eeee, trochę za gorąco mi tu. - odpowiedział Auron

-Narzekasz, boś Yeti, nie człowiek.

-Wal się!..

I tak o to Herosi wędrowali...

Somuchlater2.png











...I tak o to Herosi przemarszowali góry, aż doszli do wieeelkiej bramy! (*le nowym narratorem jest dzieciak) Auron wystąpił by ją otworzyć. Miała starodawny zamek-zasuwkę...zasówkę....jakoś tak. No... taki zasuwany. Ujrzeli ciemny krajobraz z szaro zachmurzonym niebem, pełen wulkanów, pagórków z popiołu, budynków z cegieł i ruin z cegieł. Znaczy cegły też z popiołu. Budynki to były głównie kuźnie, karczmy i koszary. Robiło wrażenie...

-..Hej! Kim jesteście!

Wszyscy natychmiast spróbowali się odwrócić. Nie wyszło im, bo zostali opleceni czymś bardzo przypomniącym pajęczynę. Nikomu oprócz Aurory, która krzyknęła z przerażania.

-Co? CO TO JEST?!? - pytali

Nie przestała krzyczeć.

-Nie powinniście tutaj przebywać... - Aurora przestała krzyczeć, ale zaczęła szybko oddychać z przerażeniem.

Odchyliła głowę, by nie patrzeć na potwora. Daleko, bardzo daleko zobaczyła wielką twierdzę. Potwór zaczął pierzchać i syczeć.

-NIE PÓJDZIESZ TAM!!! - krzyknął ochrypłym głosem.

Herosi się odwrócili, skacząc na związanych pajęczyną nogach. Zobaczyli wielkiego, pomarańczowego pająka na długich nogach przyczepionych do nieproporcjonalnie dużego odwłoku i z wielkimi szczypcami. Innymi słowy, Maexxnę.

Rzuciła się na nich i stanęła nad nimi i zaczęła szczękać na nich swoimi szczękami.

-AAA! - krzyknęli zgodnym chórem.

-Aaa... aaa... Ej co się stało? - wszyscy spojrzeli w górę. Pająka nie było. Dookoła na chwilę zapachniało siarką i mała chmura szarego dymu. Herosi zobaczyli w oddali, w kierunku przeciwnym do miejsca z którego przyszedł potwór, leżące ciało. Płonęło. Częściowo.

-No dobra... mniejsza z tym. Idziemy do fortecy.

Szli poprzez popiołowe miasto w kierunku fortecy, brukowaną, kamieniami z zastygłej lawy, ścieżką. Nagle zza rogu, parę cali od czoła Kiry, świsnęła strzała. Odruchowo rozejrzała się na wszystkie strony. Coś zauważyła.

-Stać! Widzicie tamten kamień? - wskazała palcem - Jest jakiś inny... Nie w popiele i czystszy...

Przykucnęła i delikatnie dotknęła kamień palcem. Szybko, automatycznie zapdł się jak włącznik światła. Ziemia zaczęła delikatnie drgać, usłyszeli szczęk kół zębatych. Kwadrat jaki tworzyło skrzyrzowanie podniósł się i podzielił, tworząc wejście do tunelu.

-Idzie w kierunku fortecy.... Będzie szybciej iść tędy, a jak będzie zmieniać kierunek, to go wysadzimy i dalej pójdziemy powierzchnią... Co wy na to?

-Tak, idziemy.

Wędrowali przez pół godziny ciemnym tunelem, aż do miejsca gdzie zaczął się delikatnie wznosić. TDT odwrócił się do reszty.

-Tam mogą być jacyś strażnicy, więc się przygotujcie. Wyjmijcie broń, wypijcie jakieś mikstury wzamcniające, a ty - wskazał Kirę - rzuć potrzebne zaklęcia. Dużo od ciebie zależy - odwrócił się powoli i zakrzyknął - DO BOJU!!!

Prowadzący TDT potężnie kopnął drewniany właz i wybiegł na powierzchnię, a za nim wyszła reszta. Stali w czymś rodzaju labiryntu z popiołowych cegieł. Ściany były wysokie dwa i pół metra, a korytarz szeroki na dwa. W przeciwieństwie do reszty opuszczonego miasta zachowały się w dobrym stanie. Zostały wybudowanr nieco później, lecz nie wyglądały na nowość w tej okolicy.

Nie byli na skrzyżowaniu, byli na prostej drodze. Z obu jej końców wyszły w ich kierunku dwie wielkie bestie przypominające ludzi, z tą różnicą, że byli wysocy na trzy metry, szerocy prawie na dwa, mieli krótkie ręce i długie szpony. Byli zgrabieni i ich głowy bardzo przypominały niedźwiedzie pyski z wystającą dolną szczęką i długimi kłami zakrywającymi nos. Behemoty. Jeden z nich, trochę mniejszy był cały pokryty szorskim, brązowym futrem, a drugi, widocznie starszy był biały i lekko łysiejący.

-Rzuć mną! - rozkazała Kira skacząc w kierunku Wojnaxa. Zdziwniony, złapał ją, zakręcił się i puścił ją w kierunku starszego potwora. Zrobiła zgrabne salto i wylądowała siadając mu na barana(ch?). Unikając pazurów szeptała inkantacje zaklęć i machała mu rękoma nad głową. W pewnym momęcie behemot przstał się ruszać, a na jego twarzy zagościł wyraz otępienia. Po chwili się otrząsnął i ryknął na tego drugiego. Brązowy odryknął, widocznie zduminoy, a biały odryknął w taki sam sposób, lecz bardziej rozkazując.

Biały, stojący przed Herosami odwrócił się i poszedł przez labirynt. Brązowy, z tyłu, popychał ich i blokował drogę ucieczki.

-Dokąd on nas prowadzi? - zapytał Delvin

-Do twierdzy - odrzekła sucho Kira z grzbietu potwora. 

-A nie mogłaś mu kazać zabić tego drugiego czy coś?

-Nie. To jedne z potworów, które prawie całkowicie opierają się kontroli umysłu. Nie można kazać mu nic robić, a tym bardziej nastawiać przeciw swoim kompanom, zmieniać jego nastawienia. Wciąż nas nienawidzi, chce nas zabić, ale teraz przez pośrednika. Przez Rainbowa. Do niego tu wędrujemy i chcemy się do niego dostać, prawda?

Pokiwali głowami.

[...]

Wyszli z labiryntu i odesłali behemoty do labiryntu...

Finałowa walka:Edytuj

Wejście do zamku wyglądało jak okopy. Takie w skali 3:1. Co chwila stał wysoki, kamienny mur, jakby ktoś miał za nim się kryć przed ostrzałem obrońców. Pośrodku stało wielkie, średniowieczne zamczysko. Nie żeby robiło jakieś niezwykłe wrażenie, po prostu był duży, ale wyglądał codziennie. Pośrodku, na samym końcu z zamku wystawała gigantyczna brama wejściowa. Wyglądała raczej jak brama stojąca przy murach, widać było, że przybudowano ją do fortecy długo po tym, jak wzniesiono resztę budynku. Zewsząd unosiła się siwa mgła.

-Wow, robi wrażenie. - jęknął Relif

-Bardziej spodziewałam się złego zamku demonów albo wielkiej wieży. - dorzuciła Kira

Herosi podeszli bliżej tuż pod pierwszy mur. Od razu poczuli się niepewnie. Z bramy zaczął się wydobywać szary dym...

-Oh, nie...

Drzwi roztrzaskały się. Cały teren naokoło zamku pokrył się dymem. Herosi poczuli momentalne przerażenie. Z bramy wyszła...Salamandra. Ale nie taka Pataponowa. Miała podobny kształt, ale nie miała cielska, była szara i miała żelazną maskę na twarzy. Jej szyja "wydobywała się" prosto z dymu. Wydała z siebie przeciągły ryk.

-Wiaać! - krzyknęła Kira

Wojnax natychmiast się sprzeciwił.

-Że co?! Masz nas za bande tchórzy?!

-To monstrum to nie jest zwykła salamandra! Ona jest- UWAGA! - warknęła na niego

Salamandra rzuciła się na Herosów. Ci zrobili unik i schowali się za mur.

-Nie wiem, czemu się jej słuchacie. DO ATAKU! - znów zaprotestował Wojtaś

-NIE!!

Wojnax wybiegł przeciwko salamandrze. Skoczył, wziął zamach i wykonał potężne cięcie. Miecz dosłownie wbił się w jej szyję (mimo że jest w formie dymu). Czegokolwiek by nie zrobił, ostrze stało. Co gorsza, jego blask powoli szarzał, a ostrze porastało mroczą mazią.

-Nie! Nie możemy pozwolić żeby zginął z własnej głupoty! - Relif wziął się w garść

-Nawet tam nie podbiegaj! Nie masz szans z nią!

-Nie chodzi o to. On ma więcej siły, doświadczenia. Bardziej się nada. GERONIMO!!

-NIEE!!

Relif wbił swoją kosę w ścianę i wyskoczył w kierunku salamandry. Ta bezpardonowo odepchnęła go swoją głową.

-Szybko! Uciekać!

-Ale Relif...

-UCIEKAĆ!

Nasz bohater zbawca (tak naprawdę nie) Wojnaxa podniósł się i pobiegł mu na ratunek. Wojtaś w tym czasie wisiał trzymając się jedną dłonią rękojeści. Czarna maź spaczyła całkowicie ostrze i powoli dobierała się do rękojeści. Salamandra wykonała gwałtowny ruch głową w górę, wyrzucając go w powietrze, i rzuciła się jakby miała go pożreć jednym kłapnięciem. Relif podskoczył i zasłonił go (Wojnaxa), ale potwór połknął ich dwoje na raz. Po chwili wyzionął ich dusze w formie czarnych szat z sierpami w obu dłoniach. Te ruszyły w kierunku reszty.

Reszta Herosów tym czasem wiała ile sił w nogach. Z za ściany wyskoczyła jedna z dusz, blokując im drogę. Tuż za ścianą pojawiła się druga. Tymczasem salamandra przemieszczała się w ich kierunku. Wzieła zamach szyją i łupnęła głową w ścianę, łapiąc w szczęki iNęciłuskę. Delvin złapał ją i zaczął ciągnąć w swoją stronę. Rozpoczęło się przeciąganie liny. Android wyraźnie miał przewagę nad Mhrocznym jaszczurem dzięki silnikowi antygrawitacyjnemu. Całość wyglądała spektakularnie, to jest - widać było jedynie siwy dym oraz niebieski blask silników. Po chwili salamandra się jakby lekko zmęczył, po czym wyzionęła czarną maź. Przez chwilę nie było widać niczego, potem jedynie dym. Nęciłuska odpadła, a wraz z nią Delvin.

-Kochanie!-Znaczy się...Nęciłusko! - wyrwało się Auronowi

-Skurczybyk! Jak ci zaraz przyłoże, to... - warknął TDT

-Nie! To bezcelowe! Pamiętasz opowieść o Naczyniu? Zło i Nadzieja są niezniszczalne! Ona jest czystym złem, czystą ciemnościa! NIE DA się jej zabić. - powiedziała Kira

-Raz kozie śmierć!!

Thorin strzelił Scatter Shotem w salamandrę. Ta odsunęła się jakby miała zaraz paść trupem, ale po chwili otrząsneła się i zaszarżowała na Herosów. Wszystko dookoła nich pokrył dym. Gdy zniknął, wraz z nim zniknął TDT.

-Cholera.

Kira z Auronem biegli w te pędy. Drzwi wejściowe były już niedaleko (koło 30 metrów od nich). W tejże chwili droge zablokowała im dusza z sierpami.

-YOU! SHALL NOT! PASS!

-Nie przejdziecie! - odezwała się demonicznym głosem

-Jak ja ci dam nie przejdziecie, to...CZA! CHA!

Kira delikatnie mówiąc przyj*bała umarlakowi kosteczką w ryj. Tego odrzuciło i najwyraźniej ogłuszyło, ale już po chwili otrząsnął się. Tyle że ci znajdowali się daleko akurat za nim.

-HRAAH!

Zaszarżowała na nich, szykując sierp do wbicia się w ofiarę.

-Nieeee!... - krzyknęła przejmująco Kira

Aurona wyrzuciło aż pod drzwi. Szybko podniósł się, otworzył je i zatrzasnął za sobą. Został sam...

Wnętrze budynku wyglądało jak zwykła, staroświecka budowla, ale definitywnie nie przypominała wystrojem średniowiecza. wszędzie były biblioteczki, dywany i gobeliny. Jedyny ocalały spojrzał na swoją włócznię. Klejnot był szary, popękany a w środku znajdowała się mgła. Po sprawdzeniu, czy jest bezpieczna rozsiadł się na stojącej pod ścianą kanapie. Chciał opanować ogarniającą go senność, ale w końcu...zasnął...

Nazajutrz obudził się w...tym samym miejscu gdzie zasnął! Szczęśliwy że nic mu się nie stało, ruszył na poszukiwanie boss rooma z Rainbowem. Każdy z korytarzy wyglądał tak samo. Jednak coś przykuło jego uwagę. Każdy obraz stawał się coraz to smutniejszy w coraz to kolejnym korytarzu. Znaczy się, postaci na nich smutniały.

-Klasyka, j*bać to.

Zignorował to i ruszył dalej. Kilka korytarzy dalej znajdował się pokój, a w nim dwa obrazy. Na jednym Relif, na drugim iNęciłuska.

-AURON! AUUURON! AAAAAUROON! TO JA! OBRAZ RELIFA! Posłuchaj. Dotknij mnie, aby przywrócić mnie do życia. Uwierz mi! To będzie rozsądniejsze wyjście!

-Auron! Kochanie, wróciłeś! Ohh, jak się za tobą stęskniłam!! - odezwała się słodkim, lekko uwodzicielskim głosem androidka

-No nie...oczywiście. Muszę wybrać jedno z was, a drugie przepadnie...jasne... - jęknął z pogardą Auron. 

Hmm. W pierwszej chwili młodzik chciał odpowiedzieć, jednak zaczął dumać. Przypomniał sobie, jak ojciec uczył go Herosowania. Mówił też wiele o decyzjach... Ponury, smoczy typ, czy młoda, piękna, zdolna bohaterka? Tak, to zaiste, prosty wybów.

-Wybieram...- Zaczął Auron- No dobra...wybacz Nęciłusko...wybieram Relifa.

-Nawet nie wiesz, jak ja się cieszę!

-Och!

-Przykro mi... Ale ojciec mi radził: "Nigdy nie ufaj pięknej, zdolnej i kochającej kobiecie!"...

Auron wraz z Relifem ruszyli dalej. Droga do następnego pokoju wyglądała tak samo, tyle że obrazy się zmieniły. Teraz wszystkie przedstawiały płaczącą Nęciłuskę. Z czego co kolejny korytarz, tym bardziej szlochała. Gdy doszli do 6 korytarza Aurona zamurowało. Na obrazach dalej była Nęciłuska, tyle że zasztyletowana.

-Pamiętaj, że wciąż możesz zmienić swój wybór...

-Ja...no nie wiem...no dobra... Pozostaje z tobą.

-Twój rozkaz panie...

-Zaraz, co?

-Nie, nie...nic.

Auron lekko ździwiony ruszył dalej. Kolejne korytarze, tym razem obrazy były te same co w tych pierwszych. Nagle weszli do ciemnego pokoju. Tuż przed drzwiami stał włącznik światła. Auron zapalił światło.

-AAAH! - krzyknął wystraszony widząc, że nie ma jego kompana

Zgrywając obojętnego poszedł dalej. Pokój wyglądał jak loch, ściany były z wielkich, szarych cegieł a jedyna rzecz która się tu znajdowała to hak z przywiązaną pętlą oraz wodorostami i krzesło. Heros zwariował.

-To...to...

Usiadł na krześle i zacisnął sobie pętle. Przed nim pojawiła się postać ojca...

-A zatem...czy taki jest twój los...? - przemówiła

-Ja....ja...

Zamknął oczy. Z szyi zaczęła mu wypływać krew. Po chwili zeszli się wszyscy Herosi. Młodzi i starzy.

-Więc jednak poległ....

-Nie ma już ratunku dla świata.

-Był jedyną nadzieją by uratować nas...

-A tym samym uratować świat przed Auronem...

-Zginął...

...

.

..

...

....J*B W ZIEMIĘ!

Auron otworzył oczy. Siedział na łóżku, obok niego leżało awokado i szczoteczka.

-Hrrrh...hrrhrhrhhh... - na podłodze warczało wściekłe zwierzątko.

-Zaraz. Czy ja...żyję- - nie dokończył, bo akurat przerwało mu echo głosu Rainbowa. O dziwo, nie brzmiało robotycznie...

-NIE!...Nie, nie!... To nie może tak być!...

-Ale... jak?

-No zgapione z Nonsy, no...! RESTART.

.

..

...

....J*B W ZIEMIĘ!

Auron otworzył oczy. Siedział tam, gdzie wcześniej, ale odwrócony w inną stronę. Pętla już mu nie przeszkadzała. Zdjął ją i wstał z krzesła. Przed nim widniały drzwi na zewnątrz. Wyszedł.

-Zaraz...to...TAPETA?!

Faktycznie, "zewnątrz" było tapetą na kolejnej ścianie lochu. Wszędzie były porozrzucane zabawki. Różowe króliczki i misie, klocki, piłka i kubek z kredkami. Na samym końcu pokoju widniała wielka aparatura oraz fotel.

-No proszę, jednak przybyłeś.

-Kim...jesteś...

-Jestem...twoim...

-Największym koszmarem, co? No sorry, ale ja się takich nie boje.

-Daj mi k*rwa dokończyć! Jestem..twoim..OJCEM.

-Chwilunia, że co?

Postać odwróciła się.

-Nie widzisz? To ja! Jestem tu żeby cie ostrzec.

-Przepraszam...co?

-Jestem tu żeby cie ostrzyc!

-Jakoś...nic nie słyszę.

-ODWRÓĆ SIĘ.

Auron odwrócił się przed nim pojawiła się zjawa.

-You have done well. - powiedziałą głósem Szpiega

Heros patrzył się na nią ze zdumieniem.

-You...imbecile!!

Auron poczuł na swoim zadku dyscyplinę.

-AŁ! Za co to?!

Przed nim stała iNęciłuska, patrząca się dziwnym wzrokiem. Powoli oczy zachodziły mu (Auronowi) mgłą, więc zaczął je trzeć. Wszystko wydawało się tracić na kolorze i stawało się ciemno szarę.

-Ty....

-..psst.

-Ej...

-No...TY!...znaczy...psst, ty...mały...

-...odwróć się...

Rozejrzał się, robiąc krok w tył. Wszystko było czarno-białe, miał wrażenie że otaczają go macki, innymi słowy: oszalał.

-Nie...nie!...nie...nie-nie-nie-nie-nie-nie-NIE!...

-Tak. - odezwała się androidka celując w niego z pistoletu plazmowego w swojej ręce

Auron się nie odzywał. Zaczął dotykać swojej twarzy, jakby nie wiedział, kim jest.

-Kółka w autku kręcą się... - słyszał dziecięce przyśpiewki

-La, la, la...

-La...

-Ty....a co powiesz na TO! - Auron gwałtownie się odwrócił

Teraz przed nim widniała wizja tańczącego Metallicafuna.

-Al, al, al, al, AL.

Młody Heros zaczął się rozglądać. W jego uszach rozbrzmiewał świst nabierający na głośności.

-Nie... - zemdlał

Wtedy postać wstała z fotela na którym siedziała. Wzięła opartą o ścianę halabardę i podeszła do Aurona.

-A TĘ opowieść nazwiemy...

Wzięła zamach i....






...i nie było już nikogo...

Tak o to zakończyła się historia dzielnych, młodych Herosów, chcących ratować ludzi z opresji. Brakowało im współpracy, doświadczenia, taktycznego myślenia oraz przede wszystkim - siły woli i wiary w siebie. Nie zdołali dokonać swego celu, wyzwanie przerastało ich w wielu momentach, a przeżywali głównie cudem. Tymczasem...


Trzydziesty sierpnia, roku pańskiego dwa tysiące czternastego, godzina dwudziesta pierwsza dwadzieścia.

Drogi pamiętniczku. Po zabiciu Herosów czuję się znacznie lepiej - bóle głowy i zaburzenia psychiczne minęły zgodnie z przewidywaniami wielkiego Aurona. Obawiam się jędnak, że wpakowałem nas jednocześnie w tarapaty. Objawy mogły być wywołane wyższymi mocami magicznymi przerastającymi moje, a sposób lecznia - zapewnieniem sobie przewagi. Byłem chwilę w ich szeregach, ale to wciąż nie znaczy, że muszą żyć. Tak czy siak, teraz jest mi znacznie lepiej. Mam nadzieję, że nic złego z tego nie wyniknie...

~"Rainbow"

Tymczasem w Hoshebiti: http://pl.patafanclub.wikia.com/wiki/Podr%C3%B3%C5%BC_do_Nik%C4%85d

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki